گمشده ای در زمان

و این نخستین سالی است که...

دورم از توامروز 14/4/86 – دورم، چیزی حدود 615 کیلو متر،ولی مسافت که مهم نیست . چیزهایی دارم که مرا به تو نزدیک خواهند کرد...

زمان،رویا و تمام آنچه که تا روح کودکانه مان را از دست نداده ایم،ما را در خود

غرق خواهند کرد،بازی خواهند داد و دستمان را همچون هم بازی دوران بچگی مان گرفته و به جایی خواهند برد که دیگر مثل دنیای آدم بزرگ ها غیر ممکن،غیر ممکن نیست و رویا ها را می توان احساسشان کرد،یا حتی تقدیمشان نمود به عزیزی دور،نه از فکر و نه از قلب،که از دیده.

پس چشمانم را می بندم...

"کودکی می شوم ، انگشتم را بالا می برم و از زمان اجازه می گیرم ،همچون دانش آموزی از معلمش،ولی این بار کار مهمی دارم،شیطنتی در کار نیست. فقط

یک دقیقه می خواهم از مرزهای بی انتهایش بگذرم...

اجازه هست؟ فقط یک دقیقه،قول می دهم زود برگردم،قول می دهم...

می گویند بچه ها رویا های زیبا تری می بینند ، و آنچنان عمیق که با آن یکی می شوند.چرا که زمان زیاد به آنها سخت نمی گیرد.آنها را در مرکز وجودش به بند نمی کشد،اجازه می دهد خیلی آرام گردش کنند و راز بی زمان بودن زندگی را دریابند...

بعد با نگاهی کودکانه و مصمم ، از الهه ی رویاها می خواهم، مرا در رویایی غرق کند . من می خواهم در رویایم،زیبا ترینم را ببینم ،او را ببوسم و روزش را تبریک بگویم،همین.

به لبخندش خیره شوم و تا آرام نشده ام پلکی نزنم، مبادا ثانیه ای از این یک دقیقه ام را از دست بدهم ، و دوباره تکرار کنم این را که :

عاشقانه دوستت دارم تا همیشه

اجازه هست؟ زود بر می گردم قول می دهم،فقط یک دقیقه..."

تمام 60 ثانیه ی این شیرین ترین رویایم را تقدیمت می کنم ،

ای مهربان ترینم - مادر

گمشده ای در زمان
<#time#> - چهارشنبه، 13 تیر، 1386

من

دلم می خواهد....

خانه ای داشته باشم

                                    پر د و ست
                                      کنج هر دیوارش
                                        دوست هایم بنشینند

                                         آرام
                                      گل بگو گل بشنو
                                   هرکسی می خواهد
                               وارد خانه ی پرعشق

و صفای من گردد
یک سبد

بوی گل سرخ

به من

هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی

       دلهاست
          شرط آن داشتن
             یک دل

بی رنگ و ریاست
بر درش

برگ گلی می کوبم
روی آن

                               با قلم سبز بهار
                              می نویسم ای یار
                             خانه ی ما

اینجاست
تا که

سهراب نپرسد دگر
خانه ی دوست

کجاست؟

فریدون مشیری

گمشده ای در زمان
<#time#> - شنبه، 12 خرداد، 1386

قفسی باید ساخت

هر چه در دنیا گنجشک و قناری هست

با پرستوها

با کبوتر ها

همه را باید یک جا به قفس انداخت!

روزگاری ست که پرواز کبوترها

در فضا ممنوع است.

که چرا

به حریم حرم جت ها خصمانه تجاوز شده است!

روزگاری ست که خوبی خفته ست

و بدی بیداراست

و هیاهوی قناری ها

خواب جت ها را آشفته ست!

غزل "حافظ" را می خواندم:

"مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو"

تا به آنجا که وصیت می کرد:

"گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک

از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو"

دلم از نام مسیحا لرزید

از پس پرده ی اشک

من مسیحا را بالای صلیب دیدم

با سر خم شده بر سینه

که بازبه نکوکاری , پاکی,خوبی

عشق می ورزید.

و پسرهایش را

که چه سان "پاک و مجرد" به فلک تاخته اند

و چه آتش ها هر گوشه به پا ساخته اند

دود در "مزرعه ی سبز فلک" جاری ست.

تیغه ی نقره ی "داس مه نو" زنگاری ست.

و آنچه "هنگام درو" حاصل ماست

لعنت و نفرت و بیزاری ست!

روزگاری ست که خوبی خفته ست

و بدی بیداراست

و هیاهوی قناری ها

خواب جت ها را آشفته ست!

غزل "حافظ" را می بندم

از پس پرده ی اشک

خیره در مزرعه ی خشک فلک می نگرم

می بینم:

در دل شعله و دود

می شود "خوشه ی پروین" خاموش!

پیش خود می گویم:

عهد خودآرایی و خودکامی ست

عصر خون آشامی ست

که درخشنده تر از خوشه ی پروین سپهر

خوشه ی اشک یتیمان ویتنامی ست!

فریدون مشیری

گمشده ای در زمان
<#time#> - پنجشنبه، 10 خرداد، 1386

از جایی که مقابل کامپیوتر نشستید بلند شید و شش قدم عقب برید.جالب نیست؟ جای دوتا تصویر عوض می شه. این دو تصویر جالب توسط فیلیپ ج. شینز و آد اولیوا از دانشگاه گلاسگو ایجاد شده است. معلوم نیست که اونا چطور این تصویرها رو ساختن . بدون شک این کار در فتوشاپ امکان پذیر نیست!

منبع:؟ باور کنید نمی دونم یه بار ترم قبل رفته بودم در مورد مسیر بینایی (optic pathway ) در مغز

Search کنم نمی دونم چرا نوشتم optical illusion

یه نفر:چه ربطی داشت؟

می تونیم

دیدم خیلی جالبه خوب که فکرکردم دیدم حالا وقت برا search زیاده

بعد اومدم یه صفحه روکه اینم توش بود بزنم رو flash

آقاهه گفت : u can not… (فرناز جون کدوم آقاهه

؟همون دیگه ...

)این شد که نتونستیم زیادclass با عمل کنیم و لینک بذاریم .

تازه نیس هنوز scaner اختراع نشده بعضی وقتا ما از برگه print شده عکس میگیریم میزنیم اینجا

یه نفر : نه جون من چیکار میکنی؟

راستی اون 2 تا مثلث هم خیلی جالبن . تازه من و هم اتاقیم به این نتیجه رسیدیم که زیر تخت اون یکی هم اتاقی مون هم یه چیزی تو مایه های همین مثلثاس! آخه یه عالمه خرت و پرت اون زیر گذاشتیم هر بار یه چیزی می خوایم برداریم که مجبوریم چیزای جلوشم بیاریم بیرون بعد که میایم بذاریمشون اون زیر یه عالمشون اضاف میاد

پ.ن.اخیرا من و هم اتاقیم کشف کردیم که اون یکی هم اتاقی مون جوراباشو تا می کنه میذاره تو کمدش

( جون من کامنت بذارین یکم نصیحت ش کنین

)

البته جا داره اینجا از هم اتاقی گلم به خاطر تمام ریخت و پاشای خودم و اون یکی هم اتاقی م عذر خواهی کنم .

اینم بگما ما جنبه های مثبت زیادی داریم که خوب مسلما تا بقیه بخوان کشفشون کنن وقت میبره...

گمشده ای در زمان
<#time#> - سه‌شنبه، 1 خرداد، 1386

تو به من خندیدی و ندانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

خش خش گام تو آرام آرام

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت.

حمید مصدق

گمشده ای در زمان
<#time#> - چهارشنبه، 5 اردیبهشت، 1386

ستاره ی من چه زود در انتهای ابر های تردید وانتظار از مرز بی انتهای بی مهری گذشت. ستاره ی نجات من مرا چون اتفاقی ساده در میان یادهایی که به یادش نبود از یاد برد.تقصیر فرشته ها نیست.آنها بی اختیار می آیند و بی اختیار می روند و ردپایشان بر صفحه ی قلب بی اختیار می نشیند.

گمشده ای در زمان
<#time#> - پنجشنبه، 30 فروردین، 1386

سمینار

چند وقت پیش رفته بودم یه سمینار با موضوع ژنتیک یه کمی دیر رسیدم ولی انگار تازه شروع شده بود.

یکی از بچه های سال 5 داشت present می کرد. در مورد فرضیه تکامل داروین

اول چندتا اسلاید در مورد اینکه اصلا این فرضیه چی میگه و چه مدارکی در تایید یا ردش وجود داره وکمی هم راجع به تکامل ژن ها و این جور چیزا نشون داده شد.(حالا اصلا این فرضیه چی میگه؟ به طور خیلی خلاصه میگه: ما اول ما نبودیم.

نه دیگه انقدر خلاصه .

آها میگه با تغییرات شرایط محیطی وتغییر نیازها جانداران در یک مسیر تکاملی قرار گرفتند و یک سری از ساختارهاشون تحلیل رفت یک سری شون هم پیچیده تر شدن و......تا رسید به حالا(ما هم تو این مسیر تکاملی به این شکل در اومدیم...اینجوری میگن.)اگه کامل تر میخوای لینک بالا.

سوال:پس آدم و حوا این وسط نقششون چی بوده؟(ببین هی می گم می گی نه منتظری من یه چی بگم بندازی تو پاچه مون) یکی می گفت اون قضیه آدم و حوا جای خودش. تکامل هم بوده. این دوتا کنار هم بودن.

سوال:می شه واضح تر بگی؟

ج:نه

سوال:خوب اگه این دوتا کنار هم بودن یعنی...

ج:آره یعنی اینکه الان ما قاطی شدیم.بعضی از ما از آدم و حوا بعضی دیگه از تکامل میمون ها( این مسخره ترین جوابی بود که تو یه کتاب قدیمی خوندم)

بگذریم...( دیگه بحث جدیه ها)

به یه اسلایدی رسید. فکر کنم اسلاید هشتم بود.چند آیه ی قرآن وچند تفسیر برای این آیه ها.متاسفانه بعد از سمینار هر چقدر تلاش کردم نتونستم مطالب اون چند اسلاید رو کامل گیر بیارم.

همه در سکوت به تفسیر این آیه ها گوش می کردن شاید فکرهم می کردن ،اصلا شاید تاییدشون هم می کردن. من چه می دونم من که داشتم آبمیوه می خوردم . خلاصه همه رو جو گرفته بود.فقط نمی دونم اگه پیامبر(ص) این تفسیر ها رو می شنید چه کار می کرد.

به هر حال یه بیست دقیقه ای مخمونو به کار گرفتن...

وقتی اسلاید ها تموم شد. یه نفر از ردیف اول بلند شد.خوب که نگاه کردم پروفسور ت. بود.میشناختمش.آدم جالبیه. مثل اینکه یه سالی چهره ماندگار شده .یه عالمه مقاله بین المللی هم داره. تو هر بخش تحقیقات دانشکده که بگی یه کاره ای هست.خلاصه آدم خاصیه...استاد مشاور من هم هست با این که خیلی تا حالا زده تو ذوقم ولی جدیدا خیلی قبولش دارم.

چند قدم راه رفت و بعد شروع کرد:

"این اشتباه محض است که در یک کتاب آسمانی به دنبال راهی برای تایید یا رد یک فرضیه علمی بگردیم. فراموش نکنید این فقط یک فرضیه است. شاید فردا یا صد سال دیگر رد شود. آن وقتی که این فرضیه رد شد آنهاییکه آیاتی را در کتابی که به آن ایمان دارند برای تاییدش یافته اند با ایمانشان، که زیر سوال رفته چکار می خواهند کنند؟

این مفسران دو نوع اند :

۱.آنهایی که در زمینه ای علم و تخصصی دارند و می گردند در آیات قرآن به دنبال آنچه خودشان می خواهند و بعد آنطور که می خواهندآیات را تفسیر می کنند.

۲.آنهایی که بر آیات قرآن تا حدی مطالعه داشته اند و در میان مطالب علمی می گردند تا آنها را به هم ربط دهند.

بگذارید علم راه خودش را طی کند."

گمشده ای در زمان
<#time#> - سه‌شنبه، 7 فروردین، 1386

عشق احساسی سطحی و زودگذر نیست.عشق قدرت و تعهد است.معنای عشق می تواند گفتن حرف هایی باشد که معشوق نمی خواهد بشنود.عشق شهامت است.گفتن کلماتی همچون "می ترسم" یا "دوستت دارم" نیازمند شهامتی است به مراتب بیشتر از آنچه برای نفوذ در دیگران بدان نیازمندیم.عشق احترام قائل بودن برای خود و دیگران است.تمام عشق رها کردن معشوق به حال خود در جای خود و دوست داشتن او در همان حال و در همان جاست.درست از همان لحظه ای که می گوییم "این کار را بکن تا دوستت بدارم"عشق را نابود کرده ایم.

اندرو ماتیوس

زندگی پر از رنج و شکست است.هیچ کس از آنها در امان نیست .ولی بهتر است در میدان نبرد و در راه تلاش برای رسیدن به رویاهایمان شکست بخوریم تا این که شکست بخوریم و حتی ندانیم برای چه می جنگیدیم.

پائولو کوئلیو

چه بسیار چیزهایی که ما آنها را نزدیک می دیدیم ولی خیلی از ما دور بودند و چه بسیار چیزهایی که دور بودند و ما آنها را نزدیک می دیدیم.چه زمان های بیهوده ای را صرف اهداف بیهوده تر کردیم و چه فرصت های طلایی را که از دست دادیم و امروز که سال ها از آن روز ها می گذرد افسوس می خوریم. اما فراموش نکنیم که اکنون و همین امروز هم می تواند فردایی پر از پشیمانی به بار آورد اگر همان آدم دیروز باشیم و هیچ تغییری در وضع خود ایجاد نکنیم.

در سوره ی والعصر خداوند قسم یادضرر به سر می برد مگر آنان که اهل فکر خیر حق و صبرهستند

جبران خلیل جبران

سکوت دردناک است . اما در سکوت است که همه چیز شکل می گیرد. در زندگی ما لحظه هایی هست که تنها کار ما باید انتظار کشیدن باشد.درهر چیز در اعماق هستی نیرویی هست که چیزی را می بیند می شنود که هنوز قادر به درکش نیستیم.هر آنچه امروز هستیم از سکوت دیروز زاده شده است.شاید فراقی را که در این روزها ناچار به پذیرش اش هستیم خود سودمند باشد.چیزهای بسیار بزرگ را تنها می توان از دور دید.

جبران خلیل جبران

گمشده ای در زمان
<#time#> - یکشنبه، 5 فروردین، 1386